Dały życie, a stały się grabarzami. Historie dzieci mordowanych, głodzonych, duszonych i ukrywanych przez własne matki do dziś wywołują dreszcze. Polska zna takie sprawy aż za dobrze. Jedne wyszły na jaw przypadkiem, inne po latach kłamstw, łez i medialnych spektakli. Poniżej przypominamy najgorsze zbrodnie.

Gdy matka staje się katem

Macierzyństwo to synonim troski, czułości i bezwarunkowej miłości. Tym większy szok, gdy okazuje się, że to właśnie matka była ostatnią osobą, którą dziecko widziało przed śmiercią. W polskich aktach sądowych takich spraw jest więcej, niż chcielibyśmy przyznać. Od noworodków zabijanych tuż po porodzie, przez dzieci latami bite i głodzone, aż po makabryczne przypadki ukrywania ciał w piwnicach, szafach czy… beczkach.

Schemat często wygląda podobnie. Ciąża ukrywana przed światem, poród w samotności, strach przed reakcją rodziny albo partnera. Potem decyzja, która zmienia wszystko. Śledczy i biegli wielokrotnie podkreślali, że w takich sprawach nie ma jednego motywu. Pojawiają się wątki depresji poporodowej, zaburzeń psychicznych, skrajnej niewydolności wychowawczej, ale też chłodnej kalkulacji i cynizmu.

Szczególne emocje budzą historie, w których prawda wychodzi na jaw po wielu latach. Robotnicy robiący remont, przypadkowe odkrycie podczas sprzątania piwnicy, fetor wydobywający się z pojemnika, który „od zawsze tam stał”. W takich momentach spokojne dotąd domy zamieniają się w miejsca zbrodni, a sąsiedzi z niedowierzaniem słuchają, co działo się za ścianą.

Łzy przed kamerami i gra na emocjach

Były też sprawy, w których matki przez długi czas skutecznie grały role ofiar. Publiczne apele, płacz przed kamerami, oskarżenia wobec nieistniejących sprawców. Dopiero żmudne śledztwa, sprzeczne zeznania i dowody rzeczowe obnażały prawdę. 

Śmierć przez zaniedbanie

Są również przypadki mniej brutalne, ale równie tragiczne: dzieci umierające z powodu chorób, których nikt nie leczył, bo „samo przejdzie”, maluchy pozostawione bez jedzenia, opieki i podstawowej higieny. Tu nie było jednego momentu zbrodni – była powolna droga do śmierci, której można było zapobiec.

Zawiódł system

Psycholodzy podkreślają, że każda z tych spraw to także pytanie o odpowiedzialność systemu. Gdzie byli sąsiedzi, lekarze, szkoły, opieka społeczna? Dlaczego sygnały ostrzegawcze bywały ignorowane? Odpowiedzi rzadko są proste, ale jedno pozostaje niezmienne: ofiary nie miały szansy się obronić.

Te historie nie są po to, by epatować okrucieństwem. To mroczne przypomnienie, że największe dramaty często rozgrywają się w czterech ścianach, tuż obok nas – tam, gdzie dziecko powinno czuć się najbezpieczniej. Konkretne sprawy znajdziesz w naszej galerii. Każda z nich to osobny koszmar, który wydarzył się naprawdę.