Miłość i nadzieja, odcinek 280: Tak Kuzey pozna prawdę o porwaniu Sili. Obejrzy nagranie Alpera W 280 odcinku tureckiego serialu “Miłość i nadzieja” Kuzey obejrzy nagranie Alpera, nareszcie zobaczy filmik i usłyszy całą prawdę o porwaniu Sili Nie będzie miał już żadnych wątpliwości, że Sila jest niewinna, że nigdy nie kochała Alpera Co więcej, dowie się, że przestępca i porywacz żyje. Jak do tego dojdzie? Uwolnione ze składziku Hulya i Yildiz w 280 odcinku “Miłość i nadzieja” pokażą Kuzeyowi nagranie Alpera

W końcu pozna intrygi byłego narzeczonego Sili oraz wyrachowanej Cavidan. Co teraz zrobi Kuzey? Postanawi jak najszybciej zobaczyć się z Silą, ale Bahar go zatrzyma! Powietrze tego dnia miało w sobie zwodniczy spokój, słodycz obietnicy, która dla jednych była wymarzonym początkiem, a dla innych – starannie utkanym kłamstwem, chwiejącym się na krawędzi demaskacji Przed imponującą willą Kuzeya stał lśniący, czarny samochód z szoferem, gotowy, by zabrać nowożeńców wprost na lotnisko, skąd mieli odlecieć ku światłom Paryża

Bahar, w eleganckim, kremowym kostiumie, który miał być symbolem nowego, świetlanego rozdziału, trzymała kurczowo ramię Kuzeya, jakby bała się, że jeśli puści go choćby na sekundę, cała ta misternie zbudowana rzeczywistość rozpadnie się w pył Jej uśmiech, choć szeroki, nie sięgał oczu, w których czaił się niepokój, cień niepewności, który nie opuszczał jej od dnia ślubu Kuzey stał sztywno, jego twarz była maską uprzejmego spokoju, ale w jego wnętrzu szalała burza Czuł się jak aktor w sztuce, której scenariusz napisał ktoś inny. Ożenił się z Bahar

Spełnił obowiązek, zadośćuczynił obietnicy danej jej i jej matce, Cavidan. Próbował wmówić sobie, że to właściwa droga, że to jest jego przyszłość, spokojna, przewidywalna przystań po chaosie, jaki w jego życie wniosła Sıla A jednak imię tej kobiety, jej twarz, jej oczy pełne zranionej miłości, powracały do niego w najmniej oczekiwanych momentach, jak echo piosenki, której nie można zapomnieć Teraz, stojąc u progu podróży poślubnej, czuł jedynie pustkę i dziwny, niewytłumaczalny ciężar na sercu Cavidan, matka Bahar, krzątała się wokół nich z nerwową energią, poprawiając apaszkę córki, strzepując niewidzialny pyłek z ramienia zięcia Jej uśmiech był jeszcze bardziej napięty niż ten Bahar. Każda sekunda zwłoki była dla niej torturą Plan, który tak skrupulatnie realizowała, był o krok od ostatecznego sukcesu. Musiała tylko wepchnąć ich do tego samochodu, wysłać ich daleko, do miasta miłości, gdzie nowe wspomnienia miały na zawsze pogrzebać stare No, dzieci, jedźcie już! – ponaglała, a w jej głosie brzmiała nuta histerii, którą tylko ona sama potrafiła dostrzec – Samolot nie będzie na was czekał! Paryż wzywa!.Naciye, matka Kuzeya, kobieta o dobrym sercu, lecz zbyt łatwo ulegająca wpływom, wtórowała jej z uśmiechem Była szczęśliwa, że jej syn wreszcie się ustatkował, że ma u boku kobietę taką jak Bahar – z dobrego domu, przewidywalną, bezpieczną Niepokoił ją tylko brak Hülyi i Yıldız, które gdzieś przepadły.To prawda, synu, nie zwlekajcie — dodała, spoglądając na Cavidan – Wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia. Bawcie się dobrze.Kuzey skinął głową, próbując wykrzesać z siebie entuzjazm, którego w nim nie było Już miał otworzyć drzwi samochodu dla Bahar, gdy do jego uszu dobiegł ledwo słyszalny dźwięk Dźwięk, który nie pasował do tej sielskiej, słonecznej scenerii. Zatrzymał się, a jego głowa odwróciła się w stronę garażu i przylegającego do niego niewielkiego, murowanego składziku na narzędzia Słyszeliście to? – zapytał, marszcząc brwi.Bahar spojrzała na niego zdezorientowana Cavidan zbladła.Co takiego, kochanie? To pewnie ptaki – powiedziała szybko, zbyt szybko – Albo koty sąsiadów. Wsiadajcie, proszę.Ale dźwięk się powtórzył. Tym razem był głośniejszy, bardziej rozpaczliwy Brzmiał jak stłumiony krzyk, wołanie o pomoc. Była w nim desperacja, która zmroziła krew w żyłach Kuzeya To nie był odgłos zwierząt. To był ludzki głos.Nie – powiedział stanowczo, puszczając ramię Bahar – Ktoś tam jest.Ignorując protesty Cavidan, która nagle zaczęła gorączkowo przekonywać, że to na pewno nic takiego i że naprawdę się spóźnią, ruszył szybkim krokiem w stronę składziku Jego instynkt, tak długo uśpiony przez żal i poczucie zdrady, nagle się przebudził Coś było bardzo nie w porządku. Kuzey, wracaj! – zawołała za nim Cavidan, a w jej głosie po raz pierwszy pojawiła się panika – To śmieszne! Szofer czeka!.Ale on już jej nie słuchał. Był przy ciężkich, drewnianych drzwiach składziku Pociągnął za klamkę. Zamknięte. Przyłożył ucho do drewna. Teraz słyszał wyraźnie Uderzenia w drzwi i dwa zduszone, kobiece głosy wołające jego imię.Kuzey! Pomocy! Otwórz! Rozpoznał je natychmiast. Hülya. I Yıldız.Jego serce zabiło mocniej. Co, u licha, jego siostra i gospodyni robiły zamknięte w składziku? Spojrzał na ciężką, zewnętrzną zasuwę, która była solidnie zamknięta Ktoś je uwięził. Celowo.Hülya! Yıldız! Jesteście tam? – krzyknął, szarpiąc za drzwi Tak! Uwolnij nas! Proszę! – do