Cemil wychodzi, a Kuzey niemal od razu kieruje się do kuchni, gdzie zastaje Yildiz.

– Gdzie jest moja siostra? – pyta ostro, bez owijania w bawełnę.

– Jak to gdzie? – odpowiada kobieta, starając się brzmieć spokojnie. – W szpitalu, oczywiście.

– Yildiz, zadałem ci pytanie! – podnosi głos. – Gdzie jest Hulya? I gdzie jest Sila? Co wy przede mną ukrywacie?!

Yildiz spuszcza wzrok, a jej dłonie zaczynają drżeć.

– Dobrze… powiem ci. Ale nie mów nikomu, proszę. Sila i Hulya pojechały do domu w Beykoz.

– Do Beykoz? Po co? – pyta z niedowierzaniem.

– Sila ci wszystko wyjaśni – odpowiada cicho.

Kuzey przez chwilę stoi bez słowa. Wreszcie sięga po kurtkę, narzuca ją na ramiona i wychodzi, trzaskając drzwiami.

***

Kuzey jedzie prosto do domu w Beykoz. Wnętrze tonie w ciszy – słychać jedynie tykanie zegara i szum drzew za oknem. Drzwi otwiera ostrożnie, niemal bezgłośnie. W powietrzu unosi się zapach świeżo upieczonego ciasta. Na stole, przykrytym haftowaną serwetą, stoi talerz z kilkoma kawałkami – dzieło Sili. Mężczyzna uśmiecha się pod nosem, sięga po jeden i bez wahania zjada go, jakby chciał na moment poczuć spokój, którego tak bardzo mu brakowało.

Nie zdąża jednak długo się nim nacieszyć. Gdy Sila wchodzi do kuchni, Kuzey staje za nią bez słowa. Kobieta odwraca się i podskakuje z przerażenia, ledwie łapiąc oddech.

– Kuzey! – wykrzykuje, przykładając dłoń do piersi. – Chciałeś mnie chyba zabić!

Mężczyzna uśmiecha się lekko, z rozbawieniem.

– Wygląda na to, że moje wejście było udane.

Kilka minut później, gdy emocje opadają, Sila siada w fotelu i wzdycha.

– Moje serce wciąż bije jak oszalałe – mówi, kładąc rękę na piersi.

Kuzey pochyla się ku niej z półuśmiechem.

– Naprawdę tak się przestraszyłaś? – pyta łagodnie. – Pozwól, że sam się przekonam.

Nie czekając na odpowiedź, przykłada dłoń do jej klatki piersiowej. Jego spojrzenie mięknie.

– Tęskniłem za tym dźwiękiem – mówi cicho. – Za biciem twojego serca.

Sila cofa się nieznacznie, zmieszana.

– Kuzey, co ty robisz? – szepcze. – Twoja siostra tu jest.

Zerka w stronę kanapy, gdzie Hulya śpi spokojnie, przykryta kocem.

– Proszę cię, idź już – dodaje, głosem pełnym zakłopotania.

– To niemożliwe – odpowiada mężczyzna z cichą stanowczością. – Dlaczego miałbym odejść? Jeśli już, to tylko razem.

Zbliża się o krok, a jego ton staje się poważniejszy.

– Dlaczego tu jesteś, Sila? Co przede mną ukrywasz?

– Niczego nie ukrywam – odpowiada, unikając jego wzroku. – Chciałam tylko, żeby Hulya odpoczęła. Górskie powietrze dobrze jej zrobi. Poza tym… potrzebowałyśmy trochę spokoju.

Kuzey mruży oczy.

– Tak? To dlaczego Yildiz kazała mi nikomu nie mówić, że tu jesteście? Sila, powiedz prawdę. Ukrywasz się przed matką i Bahar, prawda?

Kobieta odwraca się w stronę okna.

– Mama obwinia mnie o rozwód – mówi cicho. – Yildiz tylko chciała, żebym miała chwilę wytchnienia. Kuzey, proszę, wróć do domu.

– Nie. – Jego głos jest zdecydowany, a ton nie znosi sprzeciwu. – Zostanę tutaj.

– To niemożliwe. Jeśli Bahar się dowie, straci panowanie nad sobą.

Kuzey uśmiecha się lekko, próbując rozładować napięcie.

– Dobrze, niech będzie. Zjemy coś razem i wtedy pojadę.

– Ale przecież już zjadłeś ciasto – zauważa z delikatnym wyrzutem.

– Było pyszne – odpowiada z błyskiem w oku. – Ale myślisz, że dwa kawałki mi wystarczą?

Na twarzy Sili pojawia się uśmiech, ciepły, nieśmiały – taki, który najbardziej go urzeka.

***

Cavidan odkrywa, że Hulyi nie ma w szpitalu. Postanawia zastawić pułapkę na Yildiz, by dowiedzieć się, gdzie naprawdę przebywają Sila i Hulya.